Ég lendi stundum í því milli bóka að lesa einhver undarlegheit. Þá er ég kannski nýbúin með bók og löngu búin að ákveða hvað ég ætla að lesa næst en á eftir að kaupa bókina eða ná í hana á safnið. Þá vil ég helst ekki byrja á neinu öðru, alla vega engu viðamiklu, en get samt alls ekki hugsað mér að fara upp í rúm með ekkert að lesa. Það er auðvitað ídealt að lesa ljóð á svona stundum en ég er ekki alltaf fær um að taka skynsamlegar ákvarðanir seint á kvöldin. Núna síðast þegar ég lenti í þessum aðstæðum nennti ég ekki einu sinni að fara niður á neðri hæðina til að leita í mínum eigin bókaskáp svo ég ráfaði inn í herbergi barnanna til að leita eftir einhverju hjá þeim og þannig æxlaðist það að ég dró fram og las Kim og félagar, fyrstu bókina í flokknum um hinn danska Kim eftir Jens K. Holm.Ég las Kim-bækurnar þegar ég var lítil og man ekki annað en að mér hafi þótt þær mjög skemmtilegar. Ég var því dálítið forvitin að sjá hvernig áratugirnir hefðu farið með Kim og félaga hans, Eirík, Brilla og Kötu sem dvelja á norðurströnd Sjálands í sumarleyfunum sínum og rannsaka dularfulla atburði. Það sem ég tók fyrst eftir var að þau virtust hafa yngst heilan helling. Þegar ég las bækurnar á sínum tíma fannst mér Kim vera ungur maður, kannski ekki fullorðinn í merkingunni að eiga hús og börn en samt ... eiginlega alveg fullorðinn. Þegar ég las bókina núna fannst mér Kim hins vegar algjört smábarn. Það kemur hvergi fram hve gamall hann eigi að vera en ég myndi giska á að hann væri í mesta lagi svona 16 ára. Þar sem Kim er jú frystur í tíma og rúmi get ég ekki dregið aðra ályktun af þessu en að sennilega sé það ég sjálf sem hafi tekið breytingum í áranna rás.
