Tímarit fyrir verðandi rithöfunda

Eftir að ég flutti til Svíþjóðar hef ég oft dáðst að tímaritaúrvalinu hér, bæði fjöldanum af sænskum tímaritum og fjölbreytninni í þeim innfluttu. Í stórmarkaðnum mínum, hér í hinum prúða háskólabæ Uppsölum, fást til dæmis að jafnaði níu tímarit um tattú. Á lestarstöðinni í Stokkhólmi, sem er töluvert meira töff borg en Uppsalir er úrvalið í þessum flokki enn betra, mig minnir að ég hafi talið tólf stykki þar. Fyrir einhverjum árum hefði ég ekki einu sinni trúað því ef einhver hefði sagt mér að til væri eitt heilt tímarit bara um tattú, hvað þá á annan tug. En sem sagt, tímaritaúrvalið er gott og um daginn sá ég að það var komið nýtt tímarit á markðinn, tímaritið Skriva, fyrir fólk sem dreymir um að skrifa og vera lesið. Þótt ég sé sjálf (blessunarlega) laus við hvers kyns höfundardrauma var forvitni mín vakin og ég ákvað að kaupa eitt eintak.

Vilja karlmenn helst lesa um morð og stríð?

Fyrir nokkrum dögum kannaði Erna kynjahlutföllin á vinasíðu Druslubóka og doðranta á facebook. Þá kom í ljós að 80% „vinanna“ eru konur. Það er spurning hvernig á að túlka kynjaslagsíðuna en vinirnir koma væntanlega flestir úr röðum okkar facebook-vina, við sem skrifum erum allar kvenkyns og kannski skrifum við frekar um bækur sem höfða til kvenna. Nema karlmenn almennt hafi hreinlega lítinn áhuga á bókmenntum eða að þeir nenni ekki að lesa það sem konur skrifa um bækur, hvað veit ég?

Í vefútgáfu Dagens nyheter er grein þar sem komið er inn á hvaða bækur höfði helst til karlmanna. Þar er fullyrt að karlmenn vilji helst lesa um glæpi, stríð og karla á framabraut. En í greininni kemur líka fram að karlmenn hafi miklu minni áhuga á bókmenntum en konur. Næstum fjórðungur sænskra karlmanna les aldrei bók og aðeins 28% þeirra líta í bók vikulega. Samkvæmt greininni eru sænsk forlög mjög meðvituð um bóklestraráhugaleysi karlmanna og þar af leiðandi leggja þau sig auðvitað frekar eftir að gefa út bækur sem eiga að höfða til kvenna. Undantekningar eru auðvitað á þessu, forlagið Ordfront er með einskonar karlaátak í gangi og ætlar í haust að gefa út bækur sem gert er ráð fyrir að karlmenn langi að lesa, bækurnar fjalla m.a. um fjöldamorðingjann Thomas Qvick, hermenn í Afghanistan og um karlakórinn Adonis. Fleiri sænsk forlög verða með titla sem eiga að lokka karlmenn að lestri, Norstedt gefur út bók um hryðjuverkaárásirnar 11. septeber 2001 og á sænskum bensínstöðvum (þar sem karlmenn kaupa gjarna bækur – ef þeir kaupa þær) leggja útgefendur sig eftir að hafa glæpasögur með karlmönnum í aðalhlutverki, bækur um mafíósa og bækur með sagnfræðilegu ívafi. Hér er krækja á greinina ef einhver vill forvitnast meira um þetta.

Ég hef oft heyrt fullyrt að íslenskar konur kaupi fleiri bækur og lesi miklu fleiri bækur en karlmenn (og trúi því svosem alveg) en mig blóðlangar að gera alvöru könnun á lestraráhuga og lestrarvenjum Íslendinga haustið 2011 og býð mig hér með fram ef einhver vill borga mér hóflega þóknun fyrir.