Ljóðskáld með innkaupapoka, varðveisla torfs, Guðrún frá Lundi og dadaistarnir í Tímariti Máls og menningar

Fyrsta hefti ársins af Tímariti Máls og menningar kom út í síðasta mánuði. Forsíðuna prýðir mynd frá Kúbu eftir Jóhann Pál Valdimarsson, sem virðist vera að festa sig í sessi sem hirðljósmyndari íslenskra bókmenntaheimsins. Þar sem aðrar druslubókadömur höfðu fyrir því að bera eintakið alla leið yfir hafið (ásamt fylltum lakkrísreimum, páskaeggjum og fleira smálegu) sé ég mér ekki annað fært en að skrifa um það síðbúna ritfregn. Ferðalangarnir tóku treglega í þá hugmynd að bera heftið með sér til baka svo ég er að hugsa um að lauma því í hillurnar hér í leiguíbúðinni og ímynda mér svipinn á eiganda hennar þegar hún rekst á þetta hrognamál milli alþjóðlegra arkitektúrbóka og Pessoaljóða.

Í Tímaritinu er að finna hefðbundinn skammt af skáldskap, fræðiefni og bókarýni. Í þetta sinn finnst mér fræðilegi hlutinn koma sterkar inn en skáldskapurinn, þótt ég hafi dálítið gaman af óútreiknanlegum og út-í-hött Reykjavíkurljóðum Sigurlínar Bjarneyjar Gísladóttur: „Við Grímur ræddum stutt um þau hughrif sem ljóðskáld með innkaupapoka vekur.“ Dante-þýðinguna þyrfti ég að lesa aftur og hægar.

Ég viðurkenni að ég nennti ekki að lesa til enda greinina „raunveruleg lýðræðisleg umræða hefur aldrei farið fram...“ eftir Salvöru Nordal, um stjórnarskrána og stjórnlagaþingið. Svona er ég lélegur borgari í lýðræðissamfélaginu. Hins vegar kom ánægjulega á óvart að sjá í Tímaritinu, sem hefur svosem ekki verið að springa úr róttækni undanfarið, grein eftir Snorra Pál Úlfhildarson Jónsson um óeirðirnar í London í fyrra og það hvernig yfirvöld og fjölmiðlar hafa afgreitt þær sem óröklegt og í raun merkingarlaust jaðarfyrirbæri. Kannski er ekki óvitlaust einmitt að lesa þær saman, grein Salvarar og grein Snorra; ólíkar greinar um ólík viðbrögð við kreppuástandi.