Meðan ég var að bíða eftir að fá bókina í hendurnar rifjaði ég upp gömul og hálfgleymd kynni af bókum Kristínar Ómarsdóttur. Þegar ég var krakki átti ég það nefnilega til að taka bækur af handahófi úr bókahillum foreldra minna og gleypa þær í mig fremur umhugsunarlaust – þetta er lesmál eins og annað – svona eins og Hómer Simpson étur það sem verður fyrir honum í eldhússkápnum, hvort sem það er samloka, kartöflumjöl eða niðursoðinn aspas. Þannig las ég alls konar skringilegheit eins og handbókina Vínin í ríkinu 1992 sem gefin var út af ÁTVR, Teningunum er kastað eftir Jean-Paul Sartre og fleira ósamstætt í þeim dúr. Ég hugsa að ég hljóti að hafa innbyrt texta á einhvern annan og lýðræðislegri hátt en ég geri í dag. En það kom fyrir að ég rambaði á safaríkara efni. Í hillunum heima voru til tvær skáldsögur eftir Kristínu Ómarsdóttur: Elskan mín ég dey og Dyrnar þröngu. Ég man ekki til þess að hafa lagt á þær sérstaklega íhugult fagurfræðilegt mat frekar en aðrar bækur sem ég las á þessum tíma, en ég man að mér fundust þær bæði skemmtilegar og mjög öðruvísi - maður vissi aldrei hvað kom næst - og ég las þær spjaldanna á milli. (Um daginn opnaði ég Dyrnar þröngu aftur og gat ekki annað en flissað yfir að hafa verið að lesa af athygli þessa súrrealísku erótík tólf, þrettán ára gömul.)
