Nokkrar þvældar blaðsíður um það sem skiptir máli

Ég var á Akureyri um daginn og sat á spjalli við nokkrar konur um verðmæti og möguleika hins fallega listagils, þegar ein segir: „Fróði, þessi fornbókabúð – hún verður að fara. Hún er aldrei opin!“
Einmitt þetta atriði er eitt af því sem gerir Fróða hvað verðmætastan. Í samtímanum þar sem flestar vörur er hægt að fá allan sólarhringinn, hver klukkutími okkar gjarnan vel skipulagður eftir skapalónum sem nýfrjálshyggjan, tækninýjungar og hamingjukvöðin hafa lagt blíðlega yfir daga okkar svo við tókum varla eftir því. Þú hefur kannski áætlað að verja 35 mínútum af hinum átta klukkustundum þínum (hugtak yfir þær klukkustundir í sólarhringnum þegar þú ert ekki að sofa og ekki að vinna) í Fornbókabúðinni Fróða en allt skipulagið fer í vitleysu því þú getur ekki gengið að hinum þó óvenjulegu opnunartímum búðarinnar sem vísum. Þegar þú svo rambar á opna búðina þá gleymirðu stað og stund, mætir ekki í vinnuna, gleymir boðinu sem þú varst á leiðinni í, missir af löngu ákveðnum skíðadegi í Hlíðarfjalli.

Fyrr sama dag hafði ég lent í svona tíma- og aðstæðutapi. Konan mín varð að fara ein í hádegismat að fagna frumsýningardegi, sem henni þótti reyndar bara spennandi. Ég fór út úr Fróða með nokkra gripi sem fyrir mér hafa óviðjafnanlegt verðmætagildi. Fyrsta sem ég geri þegar ég kem inn í ofurhlaðna búðina er að leita í gömlum útfylltum tilefniskortum. Ég hef í mínum síðustu ferðum í Fróða komið mér upp safni sem ég dreg fram þegar mér finnst tengingin við raunveruleikann vera við það að bresta. Mig langar að deila þeim með ykkur þar sem þessi þráður er þunnur um þessar mundir en ég hef breytt nöfnunum á kortunum þó að þau séu líklega öll fyrir löngu farin að prýða veðurbarða legsteina.

Jólin 1978
Kæra Dísa! og aðrir sem hjá þér kunna að vera úr fjölskyldunni
Gleðileg jól og farsælt komandi ár
Fréttalítið héðan og fábreytt eins og vera ber á elliheimilum.
Heilsufarið sæmilegt eftir aðstæðum en þróttur minnkar.
Þökkum þér allt gott og sendum kærar kveðjur,
Erla og Davíð.

Jólin 1979
Einlægar jóla og nýárskveðjur, þökk fyrir liðin ár.
Fréttir fáar héðan af karli og kerlingu.
 – Hún lasnari innvortis uppá síðkastið – Á að fara í myndartöku.
Ekkert sést né heyrst frá Guðríði.
Innil. kveðjur frá Erlu og Davíð.

Jólin 1978
Beztu óskir um Gleðileg jól og gott og farsælt komandi ár.
Ég bankaði uppá hjá þér í sumar, en ég var 3 daga fyrir norðan. Þú hafðir skroppið
suður með Ragnheiði. Ég hringi á dyrabjölluna næst þegar ég á leið um, vona að við
sjáumst þá – með vorinu.
Kær kveðja frá mér og mínum mönnum, Dídí.

Annað merkilegt fann ég á dögunum. Gamalt tilefniskort. Á því var mynd af karli með háan hatt, rautt nef og sígarettu í hendinni. Hendurnar bentu bjóðandi eitthvert út fyrir ramma kortsins.

Textinn framan á segir:
Ef þú heldur að þú hafir aldur til…
og innan á kortinu heldur áfram:
… þá skal ég kynna þig fyrir kroppunum
….. ha! ha! …
Til hamingju

En enginn hafði fundið tilefni til að gefa kortið aðstandanda (á mörkum lögaldurs), og stendur það óútfyllt og gleymt. Óræði hláturinn hljómar lengi í höfði þess sem handleikur kortið.

Ég fann bók sem ég hef dálítið leitað að, Áróra og pabbi sem er gefin út á svipuðum tíma og gömlu konurnar skrifuðu á fallegu blómakortin hér að ofan. Eitt meginstefið í þessari dásamlegu bók er símaklefinn í hverfinu sem sögupersónurnar eru nýfluttar í. Þær standa lengi í röð til að fá að komast að í símann. Sögupersónan röltir líka margoft út í hverfisbúðina, um fimm ára stúlka. Afgreiðslufólkið þekkir hana með nafni. Íbúar í stigaganginum þar sem sögupersónurnar búa eru mjög umhyggjusamir þegar ein þeirra fer á spítala.
Ég fann líka bók í seríunni Keðjubækurnar, ljósblár rammi á kápum þeirra, um kisur, og gaf lítilli vinkonu minni. Blaðsíðurnar voru margar hverjar límdar saman og aðeins búið að lita innan í bókina.

Staðir eins og Fróði grafa undan ofurafli skipulagningar, dugnaði, skynsemi, framleiðni, stundvísi; öflunum sem rífa töfrana úr lífum okkar, beina sjónum okkar frá því sem skiptir máli. Slíkir staðir eru á hverfanda hveli. Það á vel við að taka strætisvagn yfir heiðarnar til þess eins að vona að þú sjáir opna hurðina hjá Fróða.

Gestapenni: Eva Rún Snorradóttir

Lesbískur módernismi og hermafródítur í Utrecht

Ég bjóst ekki við því þegar ég hóf að undirbúa ferðalag til Utrecht, frekar en þegar ég átti leið um Fellabæ, að þar myndi ég rekast á spennandi bókabúð. En viti menn; í Utrecht starfar fyrsta femíníska bókabúðin sem stofnuð var í Hollandi, Savannah Bay (eftir samnefndu leikriti Marguerite Duras), sem einnig sérhæfir sig í hinsegin bókmenntum og fræðum. Þessa búð leitaði ég að sjálfsögðu uppi. Hún er staðsett á Telingstraat 13, steinsnar frá framúrstefnulegu ráðhúsi Utrecht-búa.

 

Þarna má sjá deildirnar Homo proza og Homostudies, en einnig vídeóhornið til vinstri

Hvar er betra að sóla sig en í Virginiu Woolf-garðstól?

Fyrirtaks austfirskt bókakaffi

Nú er sumarferðatími landans runninn upp og ég búin að þvælast dálítið um Austfirði af því tilefni. Auk þess að skoða í hótelbókahillur á Breiðdalsvík fór ég á bókakaffihúsið á Hlöðum í Fellabæ (eða Egilsstöðum, ef maður vill vera ókórréttur) sem ég hafði ekki áður vitað af en sem reyndist þessi líka prýðis staður og sem ég vil endilega vekja athygli ferðalanga á:

Á kaffihúsinu eru fullar hillur af skáldsögum, reyfurum, ljóðabókum, ævisögum, þjóðlegum fróðleik og fleiru á allavega þremur tungumálum, sem hægt er að glugga í á staðnum og/eða kaupa, undir afskaplega vel völdum tónum sem berast frá plötuspilaranum. Ég rak augun til dæmis í tvö eintök af þeirri ágætu bók Ástin og dauðinn við hafið eftir Jorge Amado, tvö eintök af öðru bindi Breiðfirzkra sagna eftir Bergsvein Skúlason og eintak af Vegurinn heim eftir Olgu Guðrúnu Árnadóttur, svo ég nefni bara það djúsí stöff sem ég man eftir í svipinn.

Að sjálfsögðu er svo hægt að fá sér kaffi og meððí meðan maður les. Semsagt: Fyrirtaks bókakaffi að heimsækja á ferðum sínum um Hérað.

Bókabúðir og bókabarir í Lissabon

Hér á druslubókablogginu hafa stundum verið færslur um bókabúðir erlendis. Við höfum komið við á jafn ólíkum stöðum og Boston, Porto og Singapúr, og þessar færslur okkar Guðrúnar Elsu mynda ágætis upplýsingabanka um enskumælandi bókabúðir í Berlín. Mér datt í hug að skrifa eina praktíska færslu um bókabúðir í Lissabon, til viðbótar við þessa færslu um Ler Devagar, áður en þær líða mér úr minni. Þótt Lissabon teljist varla til vinsælustu áfangastaða Íslendinga erlendis geta þessar upplýsingar ef til vill komið einhverjum að gagni – og svona í leiðinni mæli ég eindregið með borginni sem viðkomustað, hún er dásamleg. Bókasöfn heimsótti ég þar ekki önnur en þau eldgömlu og konunglegu sem hafa verið fryst í tíma og gerð að minjasöfnum. Bækur á öðrum tungumálum en portúgölsku eru líka yfirleitt mjög lítill hluti af bókunum í bókabúðum; aðalbókabúðin okkar var í rauninni Amazon. Það er mjög mikið þýtt á portúgölsku og fólk getur því oftast nálgast erlendar bókmenntir fljótt og vel á eigin móðurmáli. Þótt það sé mér þvert um geð verð ég að viðurkenna að langbesta úrvalið í Lissabon af bókum á ensku er í bóka- og tónlistarbúðakeðjunni FNAC, sem er með útibú niðri í bæ í lítilli verslunarmiðstöð við Rua do Carmo. Þar fá enskumælandi bækur næstum heilan hilluvegg og maður finnur þannig yfirleitt eitthvað við sitt hæfi, þótt úrvalið sé annars fjarri því að vera frumlegt.

Aðrar bókabúðir sem hafa dálítið úrval af bókum á ensku eru til dæmis fyrrnefnd Ler Devagar, sem er með litla fræðibókadeild á ensku en selur líka fagurbókmenntir á frönsku, og litla safnbókabúðin í Gulbenkian-listasafninu. Eins og sjá má af myndunum í færslunni um Ler Devagar er búðin mjög  skemmtileg og vel þess virði að heimsækja þótt það sé bara til að skoða, og það sama á við um Gulbenkian-listasafnið, sem er einn vinsælasti áfangastaður ferðamanna í Lissabon. Hvorki Ler Devagar né Gulbenkian eru í miðbænum en það er auðvelt að komast þangað með sporvagni eða neðanjarðarlest.

Bókavúgí í Amsterdam

Í Amsterdam er margt skemmtilegt og meðal annars mikið af girnilegum bókabúðum.

Ævisaga Marcel Duchamp
fékk mig til að gervibrosa.

Einhver sú skemmtilegasta er bókverkabúðin Boekie Woekie við Berenstraat, sem upphaflega var opnuð 1986 af sex listamönnum en er í dag rekin af þremur þeirra, hjónunum Hettie van Egten og Jan Voss ásamt Rúnu Þorkelsdóttur.

misgirnilegt pasta

Hin fagra Paltrow heldur á mat

Eins og fleiri druslubókadömur hef ég mjög gaman af matreiðslubókum og get sökkt mér niður í þær eins og skáldsögur – alveg óháð því hvort ég muni nokkurn tímann matreiða eitthvað upp úr þeim. Ég elskaði matreiðslubækur meira að segja áður en ég kunni nokkuð að elda (eins og kemur fram í þessum pistli). Þegar ég kem í bókabúðir reyni ég yfirleitt að staldra aðeins við matreiðsluhillurnar og skoða myndirnar ef ekkert annað þótt ég kaupi sjaldan nokkuð. Þótt ég eigi dulítið safn af matreiðslubókum (mikið til brúðkaupsgjafir) þá er ég ekki mjög dugleg að bæta í það heilum bókum – frekar stöku handskrifaðri uppskrift – meðal annars af því að a) matreiðslubækur eru yfirleitt frekar dýrar b) það eru fáar bækur þar sem nógu margar uppskriftir heilla til þess að ég þurfi að eignast alla bókina og c) matreiðslubækur eru stórar og þungar bækur svo þær henta illa til bókarkaupa erlendis eða á netinu.

Bókabúðablæti: nú í Boston

Literary Criticism-hornið í Coop

Eins og lesendur þessa bloggs vita eru Druslubókadömur ákaflega hrifnar af bókabúðum og telja þar að auki að þeim beri skylda til þess að gera ítarlega grein fyrir öllum bókabúðum sem þær stíga fæti í. Fyrir viku fór ég til Boston og reyndi að kynnast sem flestum bókabúðum, en það skemmtilega við stórborgir er að þó maður reyni þá er barasta ekki hægt að heimsækja þær allar í stuttri ferð. Svo margar eru þær. Ég byrjaði náttúrulega á því að fara í bókabúðirnar í kringum Harvard Square, enda hafði ég lesið í tíu ára gömlu túristabókinni sem ég tók á bókasafninu að hvergi væri að finna jafnmargar bókabúðir á sama svæði í gjörvallri Ameríku (þegar ég fór svo að gúgla torgið þá kom í ljós að þetta hefur nú eitthvað breyst undanfarin ár, fréttir sem báru fyrirsagnir á borð við „Another Harvard Square bookstore bites the dust“ hlóðust upp á skjánum svo ég lokaði glugganum um leið og fór að skoða gömlu bókina aftur).

Föstudagsstuð

Verklag í bókabúðum

bók fyrir bókaunnendur

Hér hefur talsvert verið fjallað um bókabúðir – jafnvel þær fallegustu í heimi. Ég hef því miður ekki komið inn í þær en hins vegar hefur maður komið inn í nokkrar góðar búðir– og sumar oftar en einu sinni. Þannig á ég uppáhaldsbókabúðir og jafnvel uppáhalds bókabúðagötur eins og hina dásamlegu Charing Cross Road í London. Mér skilst þó að hún sé ekki svipur hjá sjón miðað við það sem áður var þar sem litlu sérbókaverslanirnar og fornbókabúðirnar hafa lokað ein af annarri eftir að stóru keðjurnar komu til sögunnar.

Nítjánda fegursta bókabúð heims og skáldið sem orti um lykil að hurð, en hurðin var hvergi

Fyrir skömmu tengdum við druslubókadömur af Facebooksíðu okkar á lista sem Flavorwire gerði yfir tuttugu fegurstu bókabúðir heims. Á honum uppgötvaði ég mér til mikillar gleði bókabúð hér í Lissabon sem ég hafði ekki komið í. Hún ber það sérstæða nafn Ler Devagar – Lesa hægt – og er önnur af tveimur portúgölskum bókabúðum á lista Flavorwire, en Þórdís hefur bloggað um hina, Livraria Lello í Porto. Það var ekki furða að ég hefði ekki rambað á Ler Devagar á gönguferðum mínum, enda er hún ekki staðsett í miðbænum heldur í gömlum verksmiðjukomplex í Alcântara-hverfinu vestur af miðborginni, svo að segja beint undir hinni risavöxnu 25. apríl-brú. Verksmiðjan, sem var byggð árið 1846 og framleiddi vefnaðarvöru, kallast í dag LX Factory og er dæmigerð uppgerð verksmiðja eins og maður finnur gjarnan erlendis með hipsteralegum fyrirtækjum, lífrænum kaffihúsum og hörfatabúðum. (Það var líka skemmtileg alþjóðleg blaðasala í gámi.)

Bókabúðir í Singapúr: Kinokuniya og Books Actually

Myndin tengist efni pistilsins alls ekki beint.

Á nýliðnu ferðalagi um Víetnam var ég að vanda tíður gestur í ýmsum bókabúðum, jafnvel þótt þar hafi sjaldnast verið seldar margar bækur sem ég gat lesið. Það er bara svo notalegt að hanga í bókabúðum, hvort sem bækurnar eru á tungumáli sem maður skilur eða ekki. Ég get svo sannarlega gert orð sem Guðrún Elsa lét falla í gamalli og góðri færslu að mínum: "bókabúðir gera mig hamingjusama".

Í agalega stóru ljósmyndasafni sem bíður flokkunar og úrvinnslu er að finna ófáar myndir úr bókabúðum sem ég kannaði á ferðalaginu. En áður en ég leggst undir feld til að ákveða hvort betra sé að reyna á þolinmæði lesenda með maraþonbloggfærslu um víetnamskar bókabúðir eða beinlínis með greinaflokki verður hér fjallað um tvær bókabúðir í Singapúr þar sem ég kom við á leiðinni.

Bókaverslun E. P. Briem

Í gær rakst ég á þessa auglýsingu í tímaritinu Fálkanum frá 1931, en þá var nýbúið að opna Bókaverslun Eggerts P. Briem, sem var rekin í Austurstræti í nokkur ár. Þetta hefur greinilega ekki verið nein minniháttar verslun. Eins og stendur í auglýsingunni fengust þarna íslenskar og erlendar bækur, blöð og tímarit og því er heitið að útvega hverja þá bók sem ekki er til. Ef einhver veit hvort og hvar hægt sé að nálgast fleiri myndir úr þessari búð þá yrðu upplýsingar vel þegnar.

Bókabúðablæti II: ennþá í Berlín

Ég má til með að bæta við fyrri færslu mína um góðar bókabúðir í Berlín eftir að hafa farið í búðina Another Country í fyrsta sinn núna í vikunni. Það er bókabúð, bókasafn og samkomustaður (quiz, vídjókvöld o.fl. reglulega í boði) sem bókhneigðir Berlínarbúar (nú eða ferðamenn) ættu endilega að tékka á.


Ef við hugsum aðeins um bókabúðir eins og fólk, má segja að Another Country sé drykkfellda, kjaftfora og óskipulagða systir St. George's bókabúðarinnar í Prenzlauerberg (henni myndi eflaust finnast bróðir sinn ógeðslega heterónormatífur og smáborgaralegur eitthvað). Búðin er á Riemannstrasse í Kreuzberg, hún er á tveimur hæðum og fremur kaótísk, þannig að það er best að kíkja við þegar maður hefur nógan tíma. Þetta er fyrsta bókabúðin sem ég kem í sem hefur bjór og rauðvín til sölu. (Svo er líka hægt að fá óáfenga drykki, þeir eru á neðri hæðinni. Það er mjög skrítin lykt á neðri hæðinni).


Drykkir eru ódýrir og það er nóg af stólum í boði, þannig að þetta er afskaplega hentugur staður til að slaka á og lesa. Þarna eru mjög margar bækur sem maður hefur ekki heyrt um áður, en þegar maður rekst á þekkt bókmenntaverk er gjarnan miði inni í því sem á stendur að maður megi bara fá það að láni. Á neðri hæðinni eru eiginlega bara fantasíu- og vísindaskáldsögur (ég hef ekki séð svo mikið úrval í öðrum sambærilegum búðum í Berlín - það er þó heil búð helguð slíkum bókum stutt frá, á Bergmannstrasse).


Sumstaðar er bókunum raðað fremur tilviljunarkennt eða samkvæmt sannfæringum bókabúðareiganda. Uppáhaldshillan mín hefur að geyma bækur sem eru flokkaðar „illar“ - en þar má til dæmis finna eintak af Men are from Mars, Women are from Venus og bækur um það að fólk geti ekki orðið hamingjusamt nema það setji sér markmið í lífinu. Mikið fannst mér gaman að sjá svona bækur rétt flokkaðar.

Bókabúðablæti: Króksfjarðarnes

Enn heldur hið sumarlega ferðaþema Druslubókadama áfram. Í þetta sinn ætla ég þó ekki að fjalla um bækur á gististöðum, heldur bókamarkað við þjóðveginn. Gæti átt heima í frábærar-bókabúðir-flokknum – þótt ég hefði átt að asnast til að taka mynd! Finn ekki einu sinni neina mynd af búðinni á Google þannig að ég skelli bara inn mynd af nesinu sjálfu, séð yfir Gilsfjörð.

Það var á ferðalagi um Dali um verslunarmannahelgina sem við komum við á kaffihúsinu í Króksfjarðarnesi í þeim tilgangi að fá kaffi og vöfflu. Auk kaffisölunnar er þar að finna hefðbundið handverk úr sveitinni, en það sem vakti meiri áhuga minn var bókahornið (ásamt svolitlu vídeóhorni). Mér skilst að þetta séu einkum bækur sem sveitungar hafa komið með úr skápum sínum.

Mjög gott úrval er af allrahanda ástarsögum, heilu seríunum jafnvel, sem geta verið skemmtilegar að skoða en ég myndi seint nota hillupláss undir heima hjá mér. Hins vegar er þarna líka að finna almennari deild og þar kennir ýmissa grasa; ævisögur, skáldsögur og fræðibækur af fjölbreyttu tagi. Og allt á þessu líka góða verði.
Ég fjárfesti í þessum þremur bókum, fyrir sléttar sexhundruð krónur:

Fjarri hlýju hjónasængur eftir Ingu Huld Hákonardóttur. Stórfín bók um kynlíf og ástarsambönd á jaðrinum í Íslandssögunni, sem ég hlakka til að lesa aftur, og gefa jafnvel einhverju heppnu afmælisbarni við tækifæri.

Að breyta fjalli eftir Stefán Jónsson. Þessi bók hefur fylgt mér frá því ég var krakki og foreldrar mínir lásu fyrir mig valda kafla af prakkarastrikum Stefáns í barnæsku. Ég skemmti mér ekki síður þegar ég las hana alla eftir að ég komst til vits og ára, þótt hitt sitji óneitanlega fastast í minninu: þegar krakkarnir tjörguðu gluggana í torfbænum og heimilisfólkið hélt að það væri eilíf nótt og fór ekki á fætur fyrr en kopparnir fylltust, þegar krakkarnir hengdu dauðan kött innan um hangikjötið í reykhúsinu, þegar krakkarnir byrgðu reykháfinn... Ég keypti þetta eintak sérstaklega til að gefa vini mínum, en við höfum stundum haft það sem leik að kynna hvort annað fyrir einhverju frábæru (ég fékk síðast Les Liasions Dangereuses, en við höfum einnig kynnt hvort annað fyrir t.d. Sundhöllinni og skógarberjasorbet úr Melabúðinni).

Ástir samlyndra hjóna eftir Guðberg Bergsson. Ég hoppaði hæð mína þegar ég rakst á þessa, enda nýbyrjuð að lesa hana en þori varla að fletta gamla kiljueintakinu hans pabba af því að það hangir saman á teipi. Þetta er harðspjalda og orkan fínt – þvílíkur happafundur!

Ég má til með að nefna aðra bók sem ég keypti ekki en ein af konunum í afgreiðslunni sýndi mér – eintak af Hjónalífi, sem kona úr sveitinni hafði komið með daginn áður og hafði strax vakið mikla athygli í bókahorninu.

Eru ekki örugglega allir að fara að skoða Ólafsdalsskóla í ágúst? Kíkið í bókahornið í Króksfjarðarnesi!

Bókabúðablæti

Síðasta sumar blogguðu Þórdís og Kristín Svava um góðar og fallegar bókabúðir hér og hér. Mér finnst mjög mikilvægt að druslubókadömur haldi áfram að koma bestu bókabúðum veraldar á framfæri hér á síðunni, vegna þess að bókabúðir gera mig hamingjusama. Í alvöru, þegar mér finnst heimurinn ósanngjarn og illur hjálpar alltaf að fara í góða bókabúð, því þá man maður hvað það er líka margt gott til í heiminum. Og hvað maður á margt gott í vændum.

Kristín Svava er þegar búin að skrifa um bestu bókabúð Berlínar, St. George's Bookshop. Ég myndi vilja benda fólki á tvær aðrar bókabúðir með bókum á ensku, annars vegar þýskt útibú tékknesku bókabúðarinnar Shakespeare & Sons á Raumerstraße 36:


Þar eru alls konar bækur í boði, bæði notaðar og nýjar. Úrvalið er ekkert rosalegt (a.m.k. miðað við St. George's), en búðin opnaði samt bara í maí - kannski er von á meiru. Hingað er vel þess virði að kíkja ef maður á leið hjá, það eru líka notalegir stólar í boði fyrir þá sem vilja hanga og lesa svolítið. Hins vegar vil ég mæla með Dialogue Books á Schönleinstraße 31:


Búðin er pínulítil, en mér finnst alveg ótrúlegt hvað það er mikið til af góðum og áhugaverðum bókum í þessu litla rými. Megnið af þeim eru skáldsögur á ensku eftir enskumælandi höfunda. Starfsfólkið getur pantað bækur fyrir mann ef maður vill.

Besti staðurinn sem ég hef fundið í Berlín þetta sumarið er bókabúðin, kaffihúsið og vídjóleigan Roderich á Glogauer Straße 19 í Kreuzberg.


Þar er gott að slappa af og vinna, bæði einn og með fólki. Viðskiptavinirnir eru yfirleitt með tölvu eða bók, oft augljóslega háskólanemar að vinna hópverkefni. Starfsfólkið verður ekkert fúlt þótt maður sitji í nokkra klukkutíma, noti netið þeirra og lesi bækurnar þeirra, en kaupi bara einn kaffibolla. Það verður hins vegar fúlt ef maður tekur koverið af bíómynd úr hillunni þegar maður ætlar að leigja mynd - maður á bara að skrifa niður númerið sem er á hliðinni á myndinni og ganga rólegur að afgreiðsluborðinu og biðja um myndina sem um ræðir. Þetta dregur úr hættu á því að mynd verði síðan sett á vitlausan stað. Ordnung muss sein.



Áherslan hér er mest á kvikmyndir, ég hef aldrei séð jafnmikið úrval á þeim og akkúrat hérna (þeir raða þeim upp í flokka eins og t.d. „amerískar rökkurmyndir fjórða til sjötta áratugarins“, „homma/lesbíumyndir“ og „asískir kvikmyndahöfundar“). En samt eru sjö bókahillur og þrjú borð með bókum sem bæði má lesa á staðnum og kaupa. Bækurnar eru ekki allar á ensku, heldur líka t.d. á þýsku og spænsku, og þótt úrvalið sé ekkert svakalegt er stemmingin æðisleg. Ef það væri svona staður á Íslandi væri ég alltaf þar.

Skuggaleiðir í Nexus

Mér finnst svo gaman að fara í verslanir þar sem starfsfólkið hefur mikla þekkingu á vörunum sem þar eru seldar. Og ég held ég hafi aldrei farið í búð þar sem starfsfólkið hefur jafn yfirgripsmikla þekkingu á vörunum sem eru á boðstólnum og í nördabúðinni Nexus.

Við kærastinn fórum þangað um daginn og ætluðum að finna okkur eitthvert skemmtilegt borðspil, en úrvalið var þvílíkt að okkur féllust bókstaflega hendur og við hrökkluðumst tómhent í bókahornið. Þar kennir margra grasa og úrvalið meira en marga myndi gruna. Þar má t.d. finna verk Brontë-systra, allt höfundaverk Jane Austen stillt upp við hliðina á Pride, Prejudice & Zombies og svo auðvitað Twilight, stafla af bókum eftir Neil Gaiman og fullt fullt fullt af fantasíum.

Á meðan ég fletti myndabók eftir Audrey Niffenegger vatt starfsmaður sér upp að kærastanum og spurði:

„Get ég aðstoðað ykkur?“

Mig rekur ekki minni til að þetta hafi nokkurntímann hent mig í bókabúð áður, en við náðum að halda andliti og kærastinn sagðist vera að leita að einhverri skemmtilegri fantasíu.

„Viltu einhverja djúpa eða bara page turner?“ spurði afgreiðslumaðurinn.*

Kærastinn bað um eitthvað auðmelt.

Starfsmaðurinn benti honum á nokkrar bækur og sagði honum í stuttu máli frá kostum þeirra og göllum og mælti að lokum sérstaklega með einni sem heitir The Way of Shadows eftir Brent Week og er fyrsta bókin í þríleik. Við ákváðum að treysta sérfræðingnum og keyptum hana, þrátt fyrir að kápan væri svo lummó að við hefðum aldrei í lífinu valið hana úr hillunni sjálf.

Kærastinn spændi í gegnum hana á u.þ.b. tveimur sólarhringum þegar hann átti að vera að læra undir próf og fór strax að lestri loknum og keypti næstu tvær í seríunni. Þegar ég lagðist svo nýverið með ógeðslega flensu og gat loks á þriðja degi hugsað mér að gera eitthvað annað en að liggja uppi í rúmi með lokuð augun og hlusta á This American Life podcastið, þá otaði kærastinn bókinni að mér.

Og það var engu logið um flettihraðann, því það lá við að mig langaði að lengja veikindafríið og vera heima og klára bókina.

Söguþráðurinn er svo flókinn að ég nenni enganveginn að tíunda hann hér og leyfi mér því að stela beint frá Wikipedia-síðu bókarinnar.

The story takes place in Cenaria City, the capital of Cenaria, which is located in the fictional land of Midcyru. It centers upon Azoth, a guild rat who seeks an apprenticeship with Durzo Blint, the city's most accomplished wetboy (an assassin with slight magical talent, such as the ability to muffle sound, or to block an attack with your mind).

Plottið er meira að segja svo flókið og persónur svo margar að stundum vissi ég ekki alveg hvað sneri upp eða niður í sögunni, en einhvernveginn kom það ekki að sök.

Semsagt, hin fínasta afþreying í veikindum eða í ferðalagið, sérstaklega fyrir þá sem er komnir með leið á krimmum.

Og svo var hún svo billeg líka, kostaði ekki nema 1.199 kr.

Áfram Nexus!


*Auðvitað sletti hann á ensku, einsog allir alvöru íslenskir lúðar.

Önnur góð bókabúð: St. George´s Bookshop í Berlín

Grein Þórdísar um bókabúðina Lello í Porto minnti mig á hvers konar vanræksla það er gagnvart lesendum þessarar bloggsíðu að vera ekki búin að koma á framfæri annarri frábærri bókabúð í annarri frábærri borg. Rétt eins og Berlín er ekki næstum jafn snoppufríð og Porto er enska bókabúðin St. George´s Bookshop ekki næstum jafn glæsileg og Lello af myndunum að dæma, en þangað ætti hver bókmenntaunnandi sem heimsækir Berlín að vera skyldaður til að fara.

St. George´s lætur ekki mikið yfir sér við fyrstu sýn en þegar inn er komið er hún ótrúlega rúmgóð. Hún býður sem fyrr segir upp á enskt lesmál, notað og nýtt, og eitthvað smávegis af tvítyngdu efni á ensku og þýsku. Þarna er til dæmis hægt að nálgast mikið af enskum þýðingum á þýskum skáldskap. Úrval fagurbókmennta svokallaðra er mjög gott. Úrval fræðibóka fer sennilega eftir flokkum, mér fannst kynjafræðideildin frekar rýr og komin við aldur, en sagnfræðideildin er mjög fín, sérstaklega um þýska sögu og sögu Berlínar. Á miðju gólfi er svartur leðursófi sem er miklu auðveldara að setjast í en standa upp úr og þar er hægt að gleyma sér í marga klukkutíma ef þannig stendur á. Starfsfólkið er hvert öðru elskulegra og hjálpsamara, ef maður kemur í lopapeysu spyr það hvort maður sé frá Íslandi og svari maður játandi spyr það hvort maður þekki Hildi (alltaf að segja já, hún er svo vel liðin í búðinni). Ef bók sem maður girnist er ekki til er lítið mál að panta hana, hafi maður tíma til að bíða eftir henni. Það er yfirleitt ekki dýrt, og verðlagið í búðinni yfirhöfuð mjög sanngjarnt.

Þessi draumastaður bókaperrans er staðsettur á Wörther Strasse 27 í Prenzlauer Berg-hverfinu í Berlín og er, sem fyrr segir, algjör skylduheimsókn. Hverfið er heldur ekki leiðinlegt að heimsækja, hafi maður hæfilega þolinmæði fyrir hippsterum og barnafjölskyldum. Ef hungrið sverfur að mæli ég til dæmis með jalapeñohamborgara á Marienburger á Marienburger Strasse, sé stemmningin sveitt, eða rússneskri rauðrófusúpu og bjór á Chagall á Senefelder Platz, sem er þægilegri til langrar setu. Báðir staðir eru steinsnar frá St. George´s.

Að lokum má nefna að St. George´s er með heimasíðu: http://www.saintgeorgesbookshop.com/

og á feisbúkk: http://www.facebook.com/#!/pages/Saint-Georges-English-Bookshop-Berlin/344780388150?v=info

Hún er opin á virkum dögum frá ellefu til átta og á laugardögum frá ellefu til sjö.

Bókaköttur

St. George´s

Kristín Svava

Porto - bókabúð og bókabar

Porto, næststærsta borg Portúgal, er staður sem gaman er að heimsækja, en þar eyddi ég nokkrum dögum í síðustu viku. Borgin er gömul og falleg, fólkið viðkunnanlegt og margt áhugavert að skoða (og svo auðvitað nóg af portvíni fyrir þá sem það kunna að meta). Í Porto er fallegasta bókabúð sem ég hef komið í, hún heitir Lello og er byggð 1906 í Art Nouveau- stíl. Hér fyrir neðan eru nokkrar myndir.

Google benti mér á skemmtilega síðu þar sem meðal annars má finna fleiri myndir af umræddri bókabúð, sem er í húsi númer 144 við götu sem heitir Rua das Carmelitas. Út frá þeirri götu er litla hótelið sem ég bjó á, Pensao Cristal, sú gata heitir Rua Galeria de Paris og er mikil bargata. Þar er skemmtilegur bókabar sem er með facebooksíðu.

Þórdís

salerniseyðublöð í bókabúð

Þessa dagana eru margir hugsi yfir hvað verður um gamlar og grónar bókabúðir sem skyndilega eru komnar í eigu ríkisins, þ.e.a.s. bankanna, eins margt annað. Merkilegt kannski að þeim sem töluðu mest fyrir frjálsum markaði tókst á endanum að koma næstum öllu í eigu ríkisins - kvissj búmm. Varla veit nokkur enn hvað verður um búðirnar. Þær sem skrifa á þessa síðu ættu kannski bara að tala við Kaupþing og athuga hvort batteríið er falt á góðu verði? Druslubókabúðin yrði örugglega ágætisfyrirtæki enda nokkrir þaulreyndir bóksalar með áratugareynslu sem halda úti þessari síðu.

Þessa hundrað ára gömlu auglýsingu rakst ég á í dagblaði. Bókabúðirnar hafa greinilega í gegnum tíðina selt ýmislegt annað en bókmenntir

Af grafhýsum og legsteinum

Í desember var sjötta flaggskipsbúð Taschen-bókaútgáfunnar utan Þýskalands opnuð inni á milli listaverkasala og konfektmeistara við Sablon-torg í Brussel. Ofurhönnuðurinn Stark setti saman innvolsið eins og í öðrum búðum útgáfunnar og leggur sig allan fram. Þarna getur að líta gullhúðaðar bókahillur sem minna á trjáboli, hvít satíntjöld og kolsvarta veggi. Áhrifin eru eins og í grafhýsi, hressilega kitsch grafhýsi. Þetta er ekki fyrir minn smekk en því er ekki að neita að maður verður fyrir áhrifum. Bækurnar verða að skjöldum með nöfnum þeirra látnu þar sem hver titill kallar til manns sem grafskrift („The big penis“!). Ein bók rís þó upp eins og bautasteinn.

Taschen gaf út á dögunum, í samvinnu við sænska útgefandann Max Ström, doðrantinn The Ingmar Bergman Archives. Það hlýtur nú að teljast doðrantur þegar bók vegur heil sex kílógrömm. Bergman studdi verkefnið og gaf ritstjórunum Paul Duncan (texti) og Bengt Wanselius (myndir) fullan aðgang að gögnum sínum. Enda er allt er viðkemur manninum að finna í bókinni; mikið magn ljósmynda, teikninga, dagbókabrot, útkrassaðar síður úr handritum og ekki síst viðtöl við leikstjórann, allt á sexhundruð blaðsíðum. Mikið af frásögninni er því frá Bergman sjálfum en greinar frá fræðimönnum og samstarfsfólki Bergmans (og ástkonum) gefa svo fleiri sjónarhorn. Bókinni er skipt upp í sjö kafla í tímaröð og eru allar kvikmyndirnar 62 teknar fyrir í smáatriðum. Bergman var ekki síður þekktur sem sviðsleikstjóri, t.d. af uppsetningum sínum á Strindberg, og í bókinni er mikið af áður óbirtum ljósmyndum af sviðsuppfærslum hans. Vinnu hans í útvarpi og sjónvarpi eru einnig gerð full skil. Bókinni fylgir svo DVD-diskur og bútur af upprunalegri filmu úr Fanny och Alexander fyrir Bergmannörda.

Þó að ég teljist varla innvígð í þann félagsskap tók ég á mig pílagrímsferð síðasta sumar ásamt manni og dóttur að leiði Bergmans á eynni Fårö við Gotland, sem var heimili hans í áratugi. Þar gerði hann fjölda mynda sinna eins og hina stórbrotnu Persona með leikkonunum Bibi Andersson og Liv Ullmann.

Það var skjannasólskin og heitt þegar við komum að kirkjunni í Fårö. Ég var orðinn útbelgd af dramatík og gjörsamlega tilbúin að finna anda meistarans koma yfir mig er heil rúta af svenssonum þusti frammúr okkur við kirkjuhliðið. Hersingin lagði undir sig garðinn og sextíu manns tóku mynd af leiðinu. Á meðan við biðum þetta af okkur tíndi dóttirin blóm af minna merkilegum leiðum, eiginmaðurinn réði spakur í rúnastein en ég, líkt og Elisabet Vogler Bergmans, horfði fjarrænt út á sjó. Reyndi að blokkera út háværar sænskar vangaveltur um hvað legsteinninn væri lítill og sjávargrjótið ómerkilegur efniviður. Í þögninni sem myndaðist eftir að hópurinn var farinn mátti heyra rollur jarma og skíta með látum í skjólinu undir kirkjugarðsveggnum. Þegar ég gekk loks að leiðinu var galdurinn horfinn. Við Vogler runnum ekki saman eins og Bibi og Liv í myndinni heldur út í sandinn. Legsteinninn var á endanum bara lítið grjót og sagði mér ekkert um Bergman.

Minnisvarðinn frá Taschen veldur engum vonbrigðum. Hvílíkur gleðilestur, margslungin og marglaga umfjöllun um þennan mikla listamann. Það er heldur ekkert verið að fela manninn og hans fjölmörgu galla: skapsveiflur, skort á sjálfstrausti, grimmd eða fjörleg ástarmál og sæta bernskuaðdáun á Hitler; allt er með og lyftir bókinni uppfyrir það að verða mærðarfull líkræða. Það er eiginlega ekki hægt að komast yfir það að Bergman hafi getað unnið að svona gríðarlega mörgum skapandi verkum á einni ævi. Enda er þetta bók sem maður mun grípa í svo lengi sem maður getur loftað henni.

Bókinni er allri hægt að fletta á taschen.com.