Fyrr á árinu las ég tvær arfaslappar danskar glæpasögur um svipað leyti: Dødsenglen eftir Söru Blædel og Vold og magt eftir Elsebeth Egholm. Hvor um sig var sú sjötta í bókaflokki. Í báðum tilfellum hafði ég lesið allar hinar bækurnar í flokknum og líkað ýmsar þeirra ágætlega þannig að vonbrigðin urðu kannski meiri en ella. Fyrsta glæpasaga Söru Blædel, Grønt støv, var reyndar ekki upp á marga fiska, enda var það svo að þegar farið var að þýða bækur hennar á íslensku var byrjað á annarri bókinni í flokknum um lögreglukonuna Louise Rick, Kallaðu mig prinsessu (Kald mig prinsesse) sem var verulega mikið skárri. Síðan hefur Sara Blædel skrifað allnokkrar bækur sem eru svo sem langt frá því besta sem finna má innan glæpasagnahefðarinnar en alveg skikkanleg afþreying. Sjötta sagan í flokknum og sú nýjasta, Dødsenglen, er hins vegar svo foráttuvond, illa plottuð og fyrirsjáanleg að það er langt síðan nokkur bók hefur farið eins í taugarnar á mér.
