Í heilan mánuð hef ég fátt lesið nema á hlaupum. (Annað hef ég lesið í bútum; það hefði kannski verið skemmtilega asnalegt að blogga um „bls. 1-13, 54-56 og 70-97 í Býr Íslendingur hér?“) Ég hef komist í gegnum 120 blaðsíður af No Logo áratug á eftir öllum öðrum, þrjár frekar vondar bækur eftir Lizu Marklund, 25 gönguleiðir í nágrenni Reykjavíkur, stutta bernskusögu af Ströndum og fjórar verðlaunasögur Gaddakylfusamkeppninnar, sem ég verð að segja að voru hver annarri verri. Það sem gladdi mig mest voru eiginlega rauðu og svörtu Word Art-myndskreytingarnar úr sarpi umbrotsmanna DV, sem vöktu með mér nostalgíu eftir hnausþykku heildarsafni Edgar Allan Poe sem ég átti einu sinni þar sem var eins og einhver hefði ælt svörtum líkkistum og svörtum hröfnum og svörtum krossum yfir hverja einustu síðu.En nú við mánaðamót er nokkrum verkefnum lokið og mjúkt skref mitt yfir í nýja og aðeins minna erilsama dagskrá var ljóðabókin Blóm handa pabba frá 2007 eftir Bjarna Gunnarsson, sem var einmitt að lesa upp með mér á Akureyri um þarsíðustu helgi.
