Það skal viðurkennt að ég var á báðum áttum með að tjá mig opinberlega um bókina
Ekki líta undan, sögu Guðrúnar Ebbu Ólafsdóttur, sem Elín Hirst skráði. Í fyrsta lagi er búið að fjalla mjög mikið um mál biskupsins heitins og kærurnar á hendur honum og einnig um mál dóttur hans og í öðru lagi þá er afskaplega erfitt að fjalla um bækur á borð við þessa, og aðrar sem lýsa svona hræðilegri lífsreynslu, á einhverskonar fagurfræðilegum nótum, hvað þá að gagnrýna þær.
Ekki líta undan er ætlað að segja sögu konu í því skyni að benda á að mikilvægt sé að uppgjör ákveðinna mála fari fram, að satt megi ekki kyrrt liggja. Ætlunin er að benda fólki á að vera á verði gagnvart hugsanlegum kynferðisbrotamönnum, það geti mögulega komið í veg fyrir að einhverjir lendi í klóm þeirra. Mér finnst líklegt að bókin muni að einhverju leyti standa undir ætlunarverkinu og ég efast ekki um að það sé til góðs að þessi saga sé sögð.
Ekki líta undan er fyrstu persónu ævisaga sögð í tímaröð, hún hefst á fæðingu aðalpersónunnar og lýkur fyrir skömmu. Aftast er ítarefni, fræðsla um sifjaspell, bréf Guðrúnar Ebbu til Karls Sigurbjörnssonar biskups og þakkir höfundarins, sem hitti Guðrúnu Ebbu fyrst árið 2010. Þar kemur einnig fram að Elín Hirst ræddi við móður og bróður Guðrúnar Ebbu, en þau samtöl eru (því miður) ekki til umræðu í bókinni. Í upphafi bókar kemur fram að Guðrún Ebba sé ekki í tengslum við systkini sín og móður, þau eru ósátt við að bókin sé skrifuð og af tillitsemi við þau koma þau mjög lítið við sögu og ég held að fjölskyldan, sem greinilega virðist ekki vilja hugsa þá hugsun til enda, hvað þá viðurkenna að Ólafur Skúlason hafi nokkurn tíma misnotað nokkra konu kynferðislega, geti bara vel við sinn hlut unað, þau eru næstum ósýnileg.
