Morð framið, kertastjökum stolið, stelpu rænt, eiturlyfjum smyglað

Það væri Stellu líkt að taka sér frí frá átökunum við undirheimana
til að draga þessa á tálar. Eða eins og hún lýsir tveimur kynæsandi
lögregluþjónum: „Tveir gómsætir svartfuglar. Eggjandi samloka.“

Mér telst til að hinn nýútkomni reyfari Morðið á Bessastöðum sé sjöunda glæpasagan um lögfræðinginn Stellu Blómkvist, sem einhver leyndardómsfull manneskja úti í bæ skrifar undir sama nafni (en viðtal við Stellu birtist hér á síðunni í september síðastliðnum). Ég hef lesið nokkrar af Stellubókunum, en mér er lífsins ómögulegt að rifja það upp af titlum þeirra hversu margar; söguþráður bókanna er satt að segja óvenju auðgleymanlegur.

Það er líka eitthvað skrítið við þessar bækur. Það er stundum eins og höfundinum sé ekki full alvara með þeim, eins og þetta sé bara eitthvað flipp – en hver nennir að teygja svona flipp í fimmtán ár og skrifa sjö heilar bækur út á það? (Sem hafa sumar hverjar meira að segja verið þýddar og gefnar út erlendis.) Það er greinilega enginn auli sem heldur á pennanum, bækurnar eru ekki heimskulegar á sama hátt og til dæmis reyfararnir eftir bestu vinkonu druslubókakvenna, Camillu Läckberg, þar sem höfundurinn er annað hvort ekki nógu skýr í kollinum sjálfur til að koma frá sér trúverðugri sögu eða heldur að lesendurnir séu of vitlausir til að gera sér grein fyrir metnaðarleysinu. Stella sver sig í ætt við harðsoðna bandaríska reyfara og er augljóslega tilraun til að hrista svolítið upp í klisjum hefðarinnar, en oftar en ekki er þessi leikur með klisjurnar svo yfirborðskenndur og asnalegur að maður fær á tilfinninguna að það hljóti að vera um einhvers konar tvöfalda íróníu að ræða. Stíllinn á til dæmis að vera í anda hins harðsoðna; stuttar, skornar, beinskeyttar setningar:

„Nú þegar fertugsdómurinn bíður mín. Á miðju sumri. Eftir aðeins örfáa mánuði. Eins og ískalt, óumflýjanlegt svarthol.“

en minnir mig eiginlega meira á þann tilgerðarlega ritstíl sem Eyja Margrét gerði nokkur skil hér.

Dularfyllsti rithöfundur Íslands? Viðtal við Stellu Blómkvist

Ég er hrifin af reyfurum. Ég tók, einsog margir skilst mér, tímabil þegar ég lá bókstaflega í þeim. Mig minnir það hafi verið þegar ég var að klára 10. bekk og að byrja í menntaskóla, og meðal bókanna sem ég las voru þónokkrar bækur eftir (og um) Stellu nokkra Blómkvist.

Einhvernveginn svona ímynda ég mér að Stella líti út.

Og allar götur síðan hef ég mikið brotið heilann um hver haldi um pennann og skrifi sögurnar um lögfræðinginn og ofurtöffarann Stellu. Ég hef rætt þetta í þaula við ólíklegasta fólk og kjamsað á nokkrum misgóðum kenningum, en aldrei hef ég komist til botns í málinu.

Þegar Stella Blómkvist poppaði svo upp á Facebook hjá mér um daginn (við eigum nokkra sameiginlega vini) þá ákvað ég að prófa að senda henni línu og spyrja hvort hún væri til í að svara nokkrum spurningum fyrir síðuna.

Ég bjóst svosem ekki við því að hún myndi ljóstra upp hver hún er, en það sakaði ekki að reyna.

Stella tók vel í beiðnina og svaraði mér um hæl.