Maðurinn á forsíðunni er nokkuð reffilegur gaur. Líkaminn fullkomlega afslappaður en hugurinn einbeittur. Svona týpa sem er alltaf í nýburstuðum skóm. Hann heldur hurðinni fyrir þig, pantar oftast tvöfaldan espesso og dregur upp ipad og hvað þetta nú allt heitir í subway-inu. Eða ég ímynda mér það. Það finnst varla svo aum bókabúðarhola hér vestanhafs að hún tjaldi ekki heljarinnar borði sem tileinkað er ævisögu Steve Jobs sem kom út í vikunni.
Margir hafa beðið hennar með töluverðri eftirvæntingu enda hafa allir fjölmiðlar verið undirlagðir af minningu Steve Jobs síðan hann lést fyrir tveimur vikum. Fjölmargir hafa "kynnst" þessum hugmyndaríka manni á síðustu dögum sem áður höfðu jafnvel aldrei heyrt á hann minnst. Ég sjálf er því sem næst í þeim flokki. Ég hef átt tölvur úr smiðju hans nokkuð lengi og líkað vel en ekki haft neinn sérstakan augastað á öðru dóti sem eftir hann liggur. Þaðan af síður vissi ég nokkuð um manninn sjálfan. Ég ætlaði að vera búin að ljúka við bókina áður en það kæmi næst að mér að skrifa á druslubókabloggið en mér tókst ekki að klára nema helming og skauta yfir restina. Einhvern veginn hef ég ekki verið neitt sérlega spennt þrátt fyrir nær óslökkvandi ást mína á hverskyns ævisögum. Mér líður svolítið eins og þegar Fight Club kom út, ég sá hana aldrei í raun og veru því mér fannst ég hafa séð hana ótal sinnum í gegnum annað fólk. Ég fékk mig fullsadda áður en ég tók fyrsta bitann. Það er svolítið þannig með ævisögu Jobs og segir það ekkert um gæði verksins sem slíks.
