Um daginn las ég káputextann á nýþýddri norskri glæpasögu eftir Anne Holt: Það sem aldrei gerist. Að því búnu las ég bókina. Ég velti fyrir mér drjúga stund hvenær lögreglumaðurinn Adam sem nefndur var á kápunni myndi dúkka upp en samkvæmt káputextanum hétu aðalpersónurnar Adam Stubø og Johanne Vik.
Hver blaðsíðan af annarri leið án þess að nokkuð bólaði á þessum Adam. Aftur á móti kom við sögu maður sem hét Yngvar Stubø og kona sem hét Inger Johanne Vik og var alltaf kölluð báðum nöfnunum: Inger Johanne.
Það þurfti ekki ítarlega rannsóknarvinnu til að uppgötva að nöfnin í meginmáli bókarinnar eru þau sömu og í norska frumtextanum, Yngvar og Inger Johanne, en í enskri þýðingu hefur þeim verið breytt eins og sjá má í kynningartexta um bandaríska útgáfu bókarinnar. Því virðist nærtækt að draga þá ályktun að káputextinn á íslensku útgáfunni hafi verið skrifaður eftir enskum kynningartexta og að enginn sem var handgenginn norsku bókinni eða íslensku þýðingunni hafi lagt blessun sína yfir káputextann fyrir prentun.
Það er bókaútgáfan Salka sem ber ábyrgð á þessu fúski.
- - - - - - - - - - - - - - - - - - -
P.S.
Ég sá í bókabúð í gær að Adam/Yngvar-ruglingurinn hefur verið lagfærður fyrir aðra prentun en auðvitað hefði þetta aldrei átt að gerast til að byrja með. Og Inger Johanne heitir ennþá bara öðru nafninu á kápunni. Á vefsíðu útgefandans stendur meira að segja (að kvöldi 13. ágúst) Johanna eins og í bandarísku útgáfunni en ekki Johanne en ég hef 2. útg. bókarinnar ekki við hendina og man ekki hvort sama máli gegndi þar. Á kápunni á 1. útg. hét hún þrátt fyrir allt Johanne.
P.P.S.
Hvernig var annars bókin sjálf? Svosem alveg í lagi. Ég hef ekkert verið sérlega hrifin af þeim bókum sem ég hef lesið eftir Anne Holt en þessi var ekkert leiðinleg. Hún hefði aftur á móti getað verið betri, t.d. rann einn meginþráðurinn dálítið út í sandinn og ýmsir möguleikar voru vannýttir, t.d. var þarna efni í ágætis ívaf af sækóþriller sem hefði aukið spennuna töluvert ef unnið hefði verið betur úr því.
